हेके गांवा मां हेक बाबा रहता। हेक डियो ओ आपणे चेला लारे घुमणे कल्‍ले जाये पलता ला। अचानचक हेक जुवान ओच्‍चे लारे आती कन्‍न ओन्हूं गालिया डियू लागती गेल्‍ला। ओण्हे बाबे नूं घणिया गन्दिया गालिया डिलिया पर बाबा बलति वी हंसता रहला। ओण्हे डेखले बाबे पे गालिया चा कुई असर ना हुवी पल्‍ला ते ओ बाबे चे बङे-बुजरग नूं गालिया डियू लागती गेल्‍ला। बाबा बलति वी हंसता रहला ते उगते टुरती पल्ला। जुवान गालिया डित्‍ती कन्‍न थाकती गेल्‍ला ते बाबे चे रस्ते कन्‍नू हटती गेल्‍ला। ओ जुवान चे जाणे बाद ओच्‍चे चेले ने बाबे कन्‍नू पूछले, बाबा तू ओ जुवान चे बाता चा जबाब कां कोन्हीं डिल्‍ला। तू ता हंसता ही रहला ते ओचिया बाता चा दुद्‍धे पे कुई वी असर कोन्हीं हुल्‍ला।                                                  
बाबा कसा वी नी ब़ोड़ला ते चोप्‍प-चाप झुपड़ी मां घिरती गेल्‍ला। कतरा जीं देरी चे बाद बाबा ब़हारू आल्‍ला ते ओच्‍चे हाथ मां गन्दी ओढणी हुत्‍ती। ओण्हे ब़हारू आती कन्‍न चेल्ले नूं कहले, तू आपणी ओढणी उतारती कन्‍न गन्दी ओढणी घाल जत्‍ती। वां ओढणा मूं गन्दी बो आवे पलती ली ते चेले ने ओढणी दूर भुकाती नाखली। बाबा ब़ोड़ला, हिम्‍मा समझला, कुई तन्‍नू बेन्‍न मतलब गालिया काढ़ो ता तू वी इसड़े करे। तू साफ ओढणी उतारती कन्‍न गन्दी ओढणी घाली कां। हा वजहे हुत्‍ती की माये पे ओचिया बाता चा कुई वी असर कोन्हीं हुल्‍ला।

पंचांग

वरणमाला केदा

भासा जागरूकता पोस्टर